Posts

पहाडमें क्या रक्खा है? सबकुछ रक्खा है भइ

-
Image
हामी ठुलो इंजिनका पार्टपुर्जाबाहेक केही हुन सकेनौँ, क्यारेमका गोटी बाहेक, बुद्धिचालका प्यादाबाहेक केही हुन् सकेनौँ, हाम्रो वीरता अपवादबाहेक राष्ट्ररक्षामा प्रयोग नै हुन सकेन, यो वा त्यो साम्राज्यको रक्षा वा विस्तारमा मात्र उपयोगी रह्यो, आफ्नै घरमा आगो लगाएर खरानीको होली खेल्नेबाहेक अरू केही उद्योग गर्न सकेनौँ हामीले भन्ने सम्झिँदा असाध्यै दिक्क लाग्छ ।   देवेन्द्र गौतम इण्डियामा सत्तासीन बिजेपीका नेता शुभेन्दु अधिकारीले पश्चिम बङ्गालको सत्ताको बागडोर सम्हालेपछि सामाजिक संजालमा एउटा ‘सूचना’ वाइरल भइरहेको छ। त्यस सूचनाको भर पर्ने हो भने पश्चिम बंगालका मुख्यमन्त्री अधिकारीको पुर्ख्यौली घर नेपालको काभ्रे जिल्लामा पर्दोरहेछ। पश्चिम बंगालका मुख्यमन्त्री शुभेन्दु अधिकारीको पुर्ख्यौली घर नेपालको काभ्रेमा पर्दोरहेछ भन्ने 'सूचना' वाइरल भइरहेको छ सामाजिक संजालमा । लौ उनी नेपाली मूलकै होलान् रे। कति पुस्ता अघि गएका थिए त तिनका वंशज ‘अवसरको’ खोजीमा ‘पहाडमें क्या रक्खा है’ गाउँदै। अब उतैका भइसके, उतैको स्वार्थ हेर्छन्, हाम्रो हेर्छन् र भन्या? महाराष्ट्रका ब्राह्मणहरू पनि अधिकारी थरका हुन्छन...
Post a Comment
Read more

दुई दिनको जिन्दगी र युगीन प्रश्नहरू

-
Image
  देवेन्द्र गौतम  विक्रम संवत २०८३ को जेठ महिनाको एक बिहान, सङ्कटा मन्दिर परिसरमा पाइला अडिएका छन् बिग्रेको घडीको सूइ जस्तै । खोइ किन हो शंकर कोइरालाको सुर्तिको पातमा अडिएको जिन्दगी सम्झिरहेछु । एक झमट पुन: पढ्न मन छ । मन्दिरको उत्तरपूर्वी छेउमा दुई लहरमा माग्नेहरू बसिरहेका छन्। त्यही लहरमा एक महिला निष्फिक्री धुवाँ उडाइरहेकी छिन्।  न वर्तमानको चिन्ता, न भविष्यको सुर्ता, यसैगरी बिताइदिन्छु दुई दिनको जिन्दगी, होइन त?  उनीसँगै बसेकी अलि कम उमेरकी महिला आफ्नो प्यारो सन्तति खेलाइरहेकी छिन् आकाशतिर उफार्दै।  को चाहन्न होला आफ्ना शाखासन्तानले आकाश छोऊन् भन्ने।  कसलाई लाग्दैन होला आफ्ना सन्तति आफू  पुग्न नसकेको गन्तव्य पुगून् भन्ने? को चाहन्न होला आफ्ना शाखासन्तानले आकाश छोऊन् भन्ने?  कसलाई लाग्दैन होला आफ्ना सन्तति आफू  पुग्न नसकेको गन्तव्य पुगून् भन्ने, सबैसबै दमित इच्छाआकांक्षा पूरा गरून् भन्ने?  तर खोइ के हुन्छ हुन्छ जीवनमा जोड, घटाउ, भागा, गुणन नमिलेपछि ।  बिरूवा हुन्,  मलजल पुगेन होला, वात्सल्यको कमी भयो होला सदा हल्लिरहने गार्...
Post a Comment
Read more

वागमती किनारमा आँसु र आशा

-
Image
  देवेन्द्र गौतम   रित्तो सोफा मानौँ भनिरहेको थियो: सुस्ताउनुस् एकैछिन , वागमतीजस्तै सतत बगिरहन कहाँ सकिन्छ र घाइते क्षणहरूमा ? बरू आउनुस् , एकैछिन भविष्यका कुरा गरौँ ।   छेवैमा चटारो थियो: बाँकी बचेका आफ्ना सामान समेटेर ट्रकमा राख्ने र बाटो लाग्ने। चिन्ता , चाँजोपाँजो भविष्यकै।   ‘ ललितपुरमा जग्गा किनेका छौँ , अब त्यतै बस्ने ,’ मैले सोधखोज गर्दा छोटो उत्तर दिए त्यस्तै ३५ तिरका लाग्ने ती युवाले।   उनी नखुलेको अवस्थामा घाउ कोट्याउनु अनुचित हुन्थ्यो।   ‘ अघि बढ्नुस् , कुरा गर्न चाहनेहरू भेट्नुहुनेछ। ’   यति भनिसकेपछि बोलीचालीको भाषामा ‘ ल्याङल्याङ ’ गर्नु ‘ आ बैल मुझे मार ’ भन्नुजस्तै हुन्थ्यो।   उत्तरतिर ठडिएको एउटा स्मारक परिसरमा केही युवाहरू आफ्नो विक्षिप्त साथीलाई सम्हाल्न खोज्दै थिए। परैसम्म थिए ससाना पहाडका थुम्काजस्ता ‘ स्मारकहरू ’, बस्तीमा डोजर चलेपछि ‘ बनेका/बनाइएका ’ ।   के थिएनन् ती थुप्राहरूमा ? बस्ती बसाउन प्रयोग गरिएका बाँसका भाटाहरू , दराज , भान्सामा भाँडाकुँडा राख्न प्रयोग गरिने दराज , टेबल , कुर्सी ...
Post a Comment
Read more