वागमती किनारमा आँसु र आशा
देवेन्द्र गौतम रित्तो सोफा मानौँ भनिरहेको थियो: सुस्ताउनुस् एकैछिन , वागमतीजस्तै सतत बगिरहन कहाँ सकिन्छ र घाइते क्षणहरूमा ? बरू आउनुस् , एकैछिन भविष्यका कुरा गरौँ । छेवैमा चटारो थियो: बाँकी बचेका आफ्ना सामान समेटेर ट्रकमा राख्ने र बाटो लाग्ने। चिन्ता , चाँजोपाँजो भविष्यकै। ‘ ललितपुरमा जग्गा किनेका छौँ , अब त्यतै बस्ने ,’ मैले सोधखोज गर्दा छोटो उत्तर दिए त्यस्तै ३५ तिरका लाग्ने ती युवाले। उनी नखुलेको अवस्थामा घाउ कोट्याउनु अनुचित हुन्थ्यो। ‘ अघि बढ्नुस् , कुरा गर्न चाहनेहरू भेट्नुहुनेछ। ’ यति भनिसकेपछि बोलीचालीको भाषामा ‘ ल्याङल्याङ ’ गर्नु ‘ आ बैल मुझे मार ’ भन्नुजस्तै हुन्थ्यो। उत्तरतिर ठडिएको एउटा स्मारक परिसरमा केही युवाहरू आफ्नो विक्षिप्त साथीलाई सम्हाल्न खोज्दै थिए। परैसम्म थिए ससाना पहाडका थुम्काजस्ता ‘ स्मारकहरू ’, बस्तीमा डोजर चलेपछि ‘ बनेका/बनाइएका ’ । के थिएनन् ती थुप्राहरूमा ? बस्ती बसाउन प्रयोग गरिएका बाँसका भाटाहरू , दराज , भान्सामा भाँडाकुँडा राख्न प्रयोग गरिने दराज , टेबल , कुर्सी ...